Bliskość

Czuję jego obecność w każdym oddechu,w każdym drżeniu serca,choć nie jest obok.Każda rozmowa,każdy SMS,każdy drobny znak zostawia w mojej duszy ślad,który nie znika.Serce ciągnie ku niemu,umysł ostrzega,że granice istnieją i że nie mogę pozwolić sobie na zatracenie.A jednak pragnienie jest silniejsze niż rozsądek, mocniejsze niż logiczne wytłumaczenia.

Wspomnienia krążą w mojej głowie jak ciche duchy,które pojawiają się same jego słowa, uśmiechy,gesty,drobne momenty,które kiedyś były rzeczywiste,a teraz są tylko echem w mojej pamięci.Lekcje, które powinnam była odrobić, powracają w tej samej formie, jakby wszechświat pytał:

Czego jeszcze nie zrozumiałaś?

Czemu wciąż musisz uczyć się tego samego?

Czuję,jak jego energia krąży wokół mnie,jakby chciała powiedzieć coś,czego nie mogę zignorować,a jednocześnie czego nie mogę w pełni pojąć.

Tylko ciężka praca potrafi odciągnąć mnie od tych myśli, choć wiem,że nie ucieknę całkowicie.Ta energia jest w powietrzu, w każdym spojrzeniu, w każdym wspomnieniu,które wraca niespodziewanie,nie prosząc o zgodę.To miłość, która nie jest łatwa,która uczy cierpliwości,granic i siły.Każdy dzień to balansowanie na cienkiej linie między pragnieniem a rozsądkiem, między tym,co czułem i czułam, a tym,co mogę pozwolić sobie przeżyć.

Czasem mam wrażenie,że wszystko już było, że wszechświat stawia mnie w tej samej lekcji,dopóki nie zrozumiem,dopóki nie nauczę się odpuszczać albo nie znajdę odwagi,by przestać się zatracać.A jednak serce szepcze,że nie potrafi odpuścić, że chce czuć,chce doświadczać, chce trwać w tej miłości,choć wie,że jest trudna,niemożliwa, bolesna.

Każdy ułamek chwili,każdy gest, każdy drobny znak zostawia w duszy ślad,którego nie da się zetrzeć.I choć umysł podpowiada rozsądek,a czas nakłada swoje granice,w środku cały czas toczy się burza.Bo prawdziwa miłość,nawet trudna i niedozwolona w sensie życia, nie zna granic,nie zna reguł.I chyba właśnie dlatego boli najbardziej bo nie mogę jej mieć,a jednak nie mogę o niej zapomnieć.