Szept

na szybie wciąż ślady oddechu sprzed kilku godzin.

Twoja dłoń szuka mojej,nie w patosie, lecz w cieple,

jakby sprawdzała,czy świat naprawdę istnieje.

Świt nie rodzi się w górach,lecz w Twoich oczach,

gdy uchylasz powieki,a dzień nabiera odwagi.

Pocałunek to nie sen, lecz zakład z czasem,

że ta chwila przetrwa dłużej niż zegar nad drzwiami.

W ramionach Twych nie znajduję wieczności,

a raczej miejsce,gdzie mogę złożyć zmęczone myśli.

Niech trwa to,co kruche,

bo w kruchości jest nasza siła,

a w milczeniu między słowami,cała pieśń,której nie trzeba kończyć.